Hi! Welkom hier op mijn blog! Wat ditjes & datjes over de gang van zaken in ons huisje, tuintje en gezinnetje. In het archief staan nog véél meer logjes voor wie terug wil lezen...

Omdat...

De beide 'jongens' begin mei beide 50 worden, hadden wij beide 'meisjes' die 45 worden, bedacht hen te verrassen met een weekendje weg.

Met de aprilmaand van 2011 en het zomerse weer van toen nog in ons achterhoofd, gingen we er zo ongeveer van uit dat het heerlijk voorjaarsweer zou worden. Dat we met puur herfst weg zouden gaan was best wel jammer. Maar... het mocht de pret niet drukken. We waren zonder kinderen en konden daardoor ook doen en laten wat we wilden. Cafeetjes in en uit, restaurantjes in en uit, en het strand op voor wie niet te koud is aangelegd. Ik heb me dus op het strand uitermate goed vermaakt  en zo ook met het gezelschap. Als vanouds. Leuk!

 

Niet alleen vierden we de verjaardagen zo al even; het was ook het weekend dat Klaas en Esther elkaar leerden kennen dat we vierden. En ons 18-jarig huwelijk bovendien!

Nu nog nagenieten, dus...

 

 

Daar waar ik laatst nog vol vertouwen logde over het trainingsschema dat ik wilde volhouden, merk ik dat die loopband me vaak tegenstaat. Ik ben niet het type van hardlopen. Ik voel geen boost vrijkomen en ik zie mijzelf echt geen duurlopen doen. Zo. Dat is er uit.

Ik gebruik'm, die loopband. Zo nu en dan ga ik een kwartiertje heel hard hollen. Sprinten op het hardst. Of ik buffel mijzelf berg-op, hellingproof als ik ben hou ik dat lekker lang vol. Dát vind ik leuk. Maar het leukst vind ik toch gewoon een uur wandelen, buiten. In de frisse lucht. Pinksterbloemetjes zien bloeien, lachen om lammetjes die achterelkaar aan hupsen of de eerste eendenkuikentjes achter mamma-eend zien aan waggelen. Soms kwebbel ik met een loopmaatje, soms ben ik lekker alleen en doe ik het als 'power-walking'... Loopband, nêh. Alleen als het niet anders kan.

 

Iets anders dan. De komende weken zijn weer lekker volgepland. Ik stap in een loopbaanadvies- en porfolio-bouw-bijeenkomst. Bijvoorbeeld. Ook belangrijk.

Bouwde een website van het werk en moet die nog uitbouwen. Heb diverse bijeenkomsten rondom scholenbouw. Zie diverse avondbijeenkomsten op me afkomen.

Dus maar eens zien wanneer ik aan conditie opbouwen toekom, wou ik maar even zeggen.

 

Ongeduldig als ik vorige week was, ben ik nog steeds. Maar meer en meer is het voorjaar. Terwijl we in het weekend en de dagen erna in een hempie en korte broek achter huis kunnen zitten | verbranden? | komt er steeds meer boven de grond piepen.

 

 

 

Wachtend op en genietend van de zon!

Blauwe druifjes, sneeuwroem, anemoontjes, krokusjes: veel blauws bloeit op dit moment in de tuin.
Gelukkig toch iets met kleur, want na deze winter is nog veel grijsbruinig en triest.
Ons 'gazon' bestaat voor driekwart uit mos en ik vraag me af of verticuteren, kalk strooien en nieuw gras zaaien nog zin heeft. Omgooien en nieuwe rollen gras eroverheen lijkt mij een betere keuze op dit moment!

Nog even een paar weken wachten en dan bloeit er meer! En wat, een paar tientjes ertegenaangooien en dan bloeien er nieuwe stamrozen bovendien!
Ondanks alles vandaag toch lekker in de tuin bezig geweest. De laatste uitgebloeide hortensiabollen weggeknipt, de rozen bemest... en dan geduldig blijven.
Maar ja, gisteren stuurde manlief mij een prachtige serie foto's van de tuinen van Monet. Kriebels nog aan toe, wat is het er toch MOOI!

 

 

Het lijkt alweer zó lang geleden dat we er waren. En ik word er zó ongeduldig van ;-)

Ik doe mijn best. Sinds vorig weekend, begin maart, heb ik weer een rondje van 5 km. gewandeld. Wandelen is wat ik liefst doe, lekker buiten en alle tweetjes en bloemetjes opmerkend. Tot halverwege december was 15 km niks bijzonders.

 

Natuurlijk sloeg mijn lichaam meer calorietjes op dan er verbrand werden in de afgelopen maanden. Nu ontsteking en pijn weggesneden c.q. weggeslikt & -geëbt zijn, wordt het hoog tijd om meer calorietjes te verbranden en zo én ietsje fitter én ietsje strakker het voorjaar in te gaan.

Om dat te bewerkstelligen kochten we een loopband. Ruimte genoeg om die op te stellen. Zojuist lukte het (3e keer dat ik 'liep') om 110 calorieën te verbranden in een kwartier tijd. Vooralsnog is het mijn max, 2 minuten inlopen 5 minuten bergop in looppas, 2 min rustig uitlopen, dan 5 min sjokken op 7,5 km p/u paar minuten supersprint en dan nog minuutje uitlopen. Strekken en rekken en dan uitblazen.

Wie weet komt het nog eens zover als uit die mooie film. Run, Richtsje, Run. Aan het uitzicht zal het deze zomer niet mankeren!

 

Schema is nu om dinsdagen te wandelen, woensdag niks, donderdag loopband en aantal km p/u op te voeren, vrijdag niks, zaterdag wandelen, zondag loopband.

Per maandag komt tennis er weer bij.

Ideaal, minder vrijwilligerswerk en meer investeren in mijzelf... Zodat ik mijzelf niet voorbijloop :-)

Hier is alles goed. Gelukkig wel.

 

 

Hoor echter om me heen zoveel narigheid dat je je vaker mág en misschien wel MOET realiseren hoe iedere dag er weer eentje is die je mag en misschien wel MOET vieren!

Daarom even een bloemetje, van mij, voor jullie!

Want het was de week van nog meer ijs, nog meer vorst en ijspret en de week van komt-ie er of komt-ie er niet.

Hij kwam niet. Die Elfstedentocht.

Aan de laatste van 1997 hebben wij toch veel herinneringen; ik was dan ook benieuwd of alles in de hand te houden zou zijn, mocht het zover weer komen...

 

 

 

Van schaatspret kwam bij mij niet veel. Na op donderdag 2 februari naar de chirurg te zijn geweest ter beoordeling kon ik de maandag erna, 6 februari dus, gelijk onder het mes. De operatiechirurg haalde 'iets' uit mijn scheenbeen. Watvoor 'iets' dat was  hoor ik woensdag de 15e.

De hele week bleef ik thuis, op donderdagmiddag mocht het verband er af en vanmiddag heb ik niet alleen de stoute, maar ook de echt schoenen aangetrokken en ben naar buiten geweest. Zomaar. Niet alleen het ijs houdt, ook de hechtingen en de huid houdt't. Overmorgen dus gewoon weer aan het werk. Daar knapt een mens van op.

 

En ondertussen schaatsten en schaatsten onze jongens. Beide met nieuwe tweedehands Zandstraschaatsen (harde schoen) en daarmee zijn ze ineens van gekluns naar geschaats overgegaan. Wat stom dat we die stap niet eerder hebben gezet, want wat hadden ze een hekel aan de easygliders en wat hadden ze een moeite om goed te blijven staan...

Wat is het mooooi, deze winter!

Ah, en gelijk op de eerste februari alweer een logje.

Kijk, de bouwvakkers zijn klaar! Even een fotootje van voor en eentje van na het koude klusje aan de kapel:

Wij zijn helemaal tevreden zo. Veel vriendelijker qua uiterlijk!

Tuurlijk gebeurt hier wel wat. Veel zelfs.

Maar eens een soort januari-logje maken dan, dus. Kan nog net voor de maand om is.

Op dit moment lopen er bouwvakkers van boven naar beneden, zowel binnen als buiten. Een superkoude klus want't vriest immers. Zij zorgen ervoor dat er een nieuwe dakkapel wordt geplaatst.

Voor een of twee nachtjes parkeer ik de jongens dus op de 'legokamer', waar zij alle lego al opgeruimd hadden.

 

 

Na even wat sjouwen ben ik weer de klos; sinds begin van dit jaar heb ik meer en meer last van een cyste, die onder het botvlies op mijn scheenbeen zit. Een rotplek omdat er zoveel zenuwen langslopen. Het jengelt en doet dus continu in mijn onderbeen, om gek van te worden. Ondanks de rust - dus niet wandelen, niet tennissen, deze week ook niet schaatsen en niet lang staan - gaat dat niet over.

Overmorgen buigt een chirurg hierover en wat mij betreft mag-ie gelijk het mes er in zetten. Van zulke pijn word je niet vrolijker.

Goed, da's even wat negatievers.

Er is natuurlijk ook nog heel veel leuks te melden! Mijn werk is en blijft leuk, ik ben een bofferd.

Nog leuker is, vinden wij, dat we een vakantie boekten. Dat doen wij nou normaal niet, 't is altijd een kwestie van klapkar aanhaken en karren maar. Dit jaar blijft de klapkar in de stalling en pakken wij een camper. Overzees: ruim 3 weken in de USA. Man-man, wat kun je je dan verlekkeren! We zijn daarom op zaterdagmiddag naar een voorlichtingsbijeenkomst in Sint Jansklooster geweest, alwaar we niet alleen genoten van alle moois dat men ons voorschotelde, maar ook van het rijden erheen en terug, want wát een prachtige middag was het...

 

Enfin, de komende maanden gaan wij gewoon werken en in de vrije tijd routes uitpuzzelen, campingreviews lezen, enzovoorts. #zinin!

Zeker met zulke mooie plaatjes. Toch?

"Ben je moe", vroeg mijn schoonzusje gister, "want je ogen zijn rood".

Dat klopte; waterige ogen. Mijn ogen waren moe. Ikzelf niet. Barstensvol adrenaline nog. Want hoewel er godzijdank nergens gevaar voor levens was, was ik best blij dat er eens iets gebeurde waar we onlangs nog de nodige oefeningen voor hadden gehad. Een heuse crisis. Een watercrisis met een heuse evacuatie. En nog aparter: ik hoefde niet eens over te stappen naar een van de andere regio's maar kon alles vanaf de eigen werkplek regelen. Een crisis op eigen terrein, tjonge.

 

Water dat over en door de dijken kwam. Water dat tot in de woningen zou komen en dat natuurlijk pas bij nacht.

Op donderdagochtend, een normale werkdag met een fikse storm daaraan voorafgaand in de nacht, gewoon op de fiets en wind mee naar kantoor gegaan en gewoon om 7.45 uur gestart. Dat ik op de vrijdagochtend pas om 7.30 uur weer thuiskwam had ik niet op gerekend.

Op ons gemeentehuis in het centrum van de provincie werkten we tot 20.30 uur met een team van een man of 25, waarvan 5 waren ingevlogen. Om 22.30 uur vertrok het gros en ben ik met de burgemeester en onze medewerker AOV het 'rampgebied' nog ingeweest. Rond 23.30 uur werd besloten dat er een nachtploeg van 4 personen aanwezig zou blijven, waarvan in ieder geval 1 aanwezige in staat moest zijn te kunnen twitteren, website te kunnen beheren en pers te woord kon staan. Laat ik dat nou kunnen!

Na mijn 24-uursdienst heb ik tot 10.15 uur ongeveer geslapen (bijna 2 1/2 uur). Om 15.30 uur de volgende dienst. Die was op zich al veel rustiger; er waren vrijwel geen pers- en publieksvragen meer en halverwege de late avond konden we de crisistelefoonlijn doorschakelen naar het informatiecentrum van it Wetterskip. Zo lag ik om 1.30 uur 'al' in mijn nestje.

 

En daarna had ik weekend. Oppiepbaar en wel, maar slechts 3x nog gebeld/ge-sms-t, dus weekend. En in dat weekend kon ik slapen | huishouden | verjaardagvieren bij schoonzus | het Woudagemaal in werking zien.

Morgenochtend ga ik weer aan 't werk. Evalueren, maar ook inhalen wat er vorige week bleef liggen.

De Nieuwjaarsreceptie vindt dan plaats, een etentje met de gemeenteraadsleden, een etentje van een van mijn fijne collega's die een andere baan krijgt... Januari start druk!

 

Meer lezen?

 

In deze dagen hebben communicatiecollega's en ik zelf enorm veel met pers gebeld en heeft onze burgemeester persverklaringen gegeven. Helaas heb ik alles wat op radio of televisie is uitgezonden zelf gemist. Maar eens kijken of we nog een compilatie van UitzendingGemist kunnen maken!

 

Vanmiddag naar het Woudagemaal geweest, dat zo superhard werkt om al het land weer droog te malen. Het lukt aardig, voor zover ik uit de berichtgeving kan opmaken!