richtsjes.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Right it is
Dit ben ik
Nieuwsgierig naar wie ik ben?
Kijk bij mijn profiel en anders...
je leert me vanzelf kennen 

~~Richtsje~~



-~--~-

-~--~-

-~--~-
 
 
~~~
Links 
 
amarins
anna yn sweden
door gaat ervoor
elise (noeps)
fenny
figaro
geartsje
hanneke
inge
julian
jacqueline
jantsje (Yn 'e Steeg)
kobus & co
marjolein 
mia's lantliv
mrsT 
nanne
paule 
renny
rinus 
sabrina
thea
theemuts
thuisbijtjits
toaske 
  vanman
wondelgijn
yvonne   
yolande
-~--~-
 
plekje van
 Alwin*&Rudmer*


-~--~- 
 
 
 
En ja, in functie zijnde als lokale pers heb ik aan alle kanten gemist HOE jongste juist déze intocht heeft meegemaakt. Ik heb hem gewoon gemist, zo ging hij op in het grote beleven!
De focus ligt altijd op Sinterklaas zelf en soms ook nog in het praktisch bijstaan van de (loco)burgemeester. Al die dubbele petten enzo...
 
 
Gelukkig trof ik zoonlief in de grote feestzaal wel weer. En kon daar vastleggen dat hij Absoluut Absorbeerde wat daar allemaal werd gemeld...
 
Volgend jaar staan manlief en de jongens en ik er vast weer, maar dan weet ik zeker dat het heel anders voelt...
Lees meer...   (7 reacties)
Nadat we thuiskwamen van vakantie stond het gras op het punt een groeispurt te maken *. We zagen het groeien. Omdat dat ook gold voor de klimop en de liguster en de moerbei, zat de groencontainer bommetjevol. Al dat gras dat we er af wilden scheren, konden we niet kwijt. En dus kwam jongste met de oplossing.
De stageperiode bracht hij door bij buurvrouw Mariel, die zo'n handyman graag in de tuin heeft.
 
 
Wij ook. Maar al is zo'n handyman nog zo snel, soms moet-ie even uitrusten van de klus. Dat-ie van het krachtzetten ook wel 'ns achteroverkukelde, konden we nét niet vastleggen.
Gelukkig lukt het oudste nog om rechtop te staan. Hij snapt na dag 1 al heel goed hoe het gaat in het VO - in het geheel geen zorgen over de dag van morgen -en zo  mocht ik 'm nog één keer kieken. Op dag-2. De Introductiedag. Gelijk door storm en (straks) regen heen&weer, dan ben je gelijk goed gewend. Toch?

 
Wat er nog niet van gekomen is, is om zo'n handige rugzakdrager te halen. En een fijn regenpak.
 
*over die groeispurt
Wat we wél deden was zaterdag inslaan. Want ohoh, wat doet zomerzon niet alleen de plantjes groeien (of was dat de Nederlandse regenzomer?), maar vooral ook jongens groeien! Gelukkig vonden we toch even wat setjes voor een leuke prijs, dus ook de kasten zijn weer lekker gevuld!
 
Ondertussen geniet ik nog even na van vakantiefoto's!

Lees meer...   (4 reacties)
 
 
Een veel te kleine steen
op een graf van half bij één

jullie 'zijn'
zo groot
zo klein 
jullie dood
Zo stil
jullie leven
zo mooi
jullie 'even'

 
Lees meer...   (13 reacties)
 
Hij moet er niet veel meer van hebben, poseren voor een foto. En ook het plaatsen van foto's van hem vindt hij minder leuk op dit moment.
Wonderlijk mooi vond ik deze foto die ik vanmiddag tegenkwamm in een serie die ik op de schoolsite zou plaatsen. Onze grote zoon, onze Wilko. Geportretteerd door juf Corry die even oefende met de nieuwe camera van school.
Bedankt juf!
Lees meer...   (17 reacties)
Op een andere plek heb ik al eens vermeld hoe onze kinderen bij ons zijn gekomen. Omdat die site is gehacked, parkeer ik dit verhaal ook hier op Punt...

Manlief en ik zijn in 1993 actief beziggegaan met onze kinderwens. We kwamen er al snel achter dat we die niet even saampjes konden oplossen en hebben de hulp van een (schat van) een gynaecoloog ingeroepen.
Vanaf 1993 startten veel onderzoeken (niet plezierig) en nadat ik ben doorgelicht blijkt dat de kwaliteit van het zaad te slecht is voor normaal zwanger raken.

Een serie van zes kunstmatige inseminaties volgt en omdat die mislukken mochten we in januari 1997 op voor IVF. Oh verrassing: in een keer raak!. Na enkele weken mochten we voor een echo, o, wat spannend. Het was zo'n ontlading te zien dat er een klein ritmisch boontje op het scherm tevoorschijn kwam. Wat waren we blij! En nog blijer waren we toen enkele weken later bleek dat er nog zo'n dingetje was: plop, achter de andere kwam die tevoorschijn. Zwanger, van een tweeling!! Er volgde een vervelende zwangerschap. Ik was ziek (misselijk, hield niks binnen en viel alleen maar af). Bovendien, en dat was veel slopender, verloor ik vanaf week 9 steeds bloed, variërend van helderrood tot donkerbruin. Het heeft me tussen de 11e en de 21e week echt pakken kraamverband gekost en de nodige stressvolle ritten naar het ziekenhuis.

 

Rond de 20e week voelde ik me iets meer mens, we kregen wat vertrouwen en zijn samen op vakantie geweest. Daarna heb ik nog een paar weken gewerkt en op de 1e dag van de zomervakantie zouden we een flinke start maken met het behangen en schilderen van de kamer van onze tweeling. Jongens, wisten we inmiddels.
Helaas verloor ik halverwege die klusdag weer (eens) wat bloed en dus mochten we de gang naar het ziekenhuis opnieuw maken. Groot was de schrik dat de dienstdoende gynaecoloog ontsluiting mat. Ik moest blijven. Koos moest naar huis om een tas met toiletspullen te halen en met die tijd werd ik een kamer binnengereden. Ongelooflijk maar waar: ik kreeg weeën en werd gelijk aan de remmers (Prepar) gelegd. Dat was voor manlief behoorlijk schrikken.

Er volgde een week vol spanning. Tot die tijd hadden we nog niet echt durven genieten en dat ging hierna al helemaal niet meer. We hebben ontzettend veel gepraat. Wat als ... wat voor kansen zouden onze jongens krijgen, wat durfden we aan, hoever wilden wij gaan, hoe lang zouden we het zo kunnen rekken ... er gaat zoveel in je om. En elke avond moest Koos alleen naar huis en lagen we elk in ons aparte bed te dubben, bang te zijn.
Na een week moesten de remmers tot op de hoogste dosering omdat er alsmaar buikactiviteit bleef. Mijn hart had nog nooit zo snel gebonkt! Het leek er op dat een bevalling niet tegen te houden was. Per ambulance werd ik op 15 juli 1997 naar het AZG gereden, omdat daar de juiste ICU voor neonatologie stond. Er was geen plaats; van daaruit zou na een eventuele geboorte een van de jongens naar Düsseldorf moeten en een naar Nijmegen.
Er werd in de echokamer geconcludeerd wat ik juist had gevoeld: de vliezen van het onderste jongetje (ze lagen beide 'dwars') waren gebroken. Ik ben naar een verloskamer gereden en daar werd de prepar uitgeschakeld. Wel hield ik de naalden in omdat men wilde proberen om de remmers (dubbel) weer aan te zetten om de tweede bevalling te voorkomen. Al heel snel werd onze eerste zoon, Alwin, geboren. Ik heb hem niet gezien: heel het team raasde en jekkerde (een man of 5) om hem mee te nemen. De remmers gingen weer aan. Na ongeveer 5 minuten echter kwam de kinderarts terug met Alwin. Bij de beademing waren zijn longen geklapt, ondanks de rijpingsmiddelen waren die niet sterk genoeg. Geen beademing maakte de rest zinloos ... ons manneke werd bij mij in de armen gelegd. Wat een trots! Helaas begon mijn buik snel daarna weer op te spelen, de remmers moesten uit en direct daarna volgde de geboorte van onze tweede zoon, Rudmer. Helemaal hetzelfde verhaal. Beide jongens zijn in onze armen overleden, heel zachtjes. We hebben ze gelukkig nog kunnen vertellen hoe lief ze zijn en hoeveel we van ze houden. We genoten van hun bewegingen, hun geluidjes, van alle eerste momenten. "nog te klein voor deze grote wereld". Samen met onze meest dierbaren hebben we afscheid van hen genomen; wanneer we willen kunnen we naar hun grafje hier om de hoek.

Het feit dat ze te vroeg werden geboren heeft naar alle waarschijnlijkheid te maken met een te zwakke baarmoederhals, die te vroeg is gaan verstrijken.

In oktober 1997 zijn we opnieuw begonnen met 'dokteren' om het gevoel van 'in verwachting te zijn' van een nieuwe toekomst maar uit te laten komen. Een mislukte cryo, twee mislukte IVF-en achter de rug.
Maar dan, als we halverwege de terugreis van onze Toscanevakantie weer starten met de dagelijkse portie spuiten slaat de IVF-behandeling aan in augustus 1998. In de 13e week van deze zwangerschap kreeg ik een cerclage - een bandje rond de baarmoederhals - geplaatst om een herhaling te voorkomen. Misschien een schijnzekerheid, maar we hechtten er wel aan! Helaas speelden te veel harde buiken direct na de operatie op. Om te voorkomen dat die harde buiken alsnog omslaan in weeën kreeg ik rust, bedrust, voorgeschreven voor het volgende half jaar, of zoveel korter het gaat duren. De laatste drie maanden mag ik 2x daags een half uurtje op. Al met al valt dat ons reuze mee, want het blijft maar goed gaan, ondanks alle stress en bijverschijnselen.
Uiteindelijk ben ik bevallen op 6 mei 1999. De cerclage wordt weggehaald en daarna wordt de bevalling opgewekt met een half tubetje gel. Dit om te voorkomen dat ik thuis nog ga bevallen en het overal doorheen gaat. Binnen 2 uur is alles achter de rug, langzaam wat menstruatiekramp en in 10 min. van 0 tot volledige ontsluiting. Het bandje heeft er niet voor niets gezeten merkten we, want het tempo van alles verraste iedereen. Al met al was het laatste stuk, de bevalling, een perfecte happening wat ons betreft. Dit in tegenstelling tot de zwangerschap. Onze eigen gynaecoloog is er bij en na een knip en tang (Wilko's hartslagje valt weg) legt hij onze derde zoon op mijn buik. Wilko Almer - ja, die tweede naam hoort erbij. We genieten ...

Na een poosje dubben zijn we een jaar later weer binnengestapt bij onze o zo lieve gynaecoloog [helaas inmiddels overleden] omdat we het toch nog een keer aandurven. In oktober 2000 begonnen we weer met behandelingen; eerst met terugplaatsingen van cryo’s, daarna werd het IVF. Dit sloeg niet meer aan. Vervolgens gingen we over op ICSI-behandelingen en uiteindelijk ben ik nog een keer zwanger geraakt.

 

Ook bij die zwangerschap werd er een cerclage geplaatst, ook bij die zwangerschap bloedde ik hevig bij vlagen. Het lastigst was nu dat ook een ventje van 3 ½ zorg nodig had, dat er met hem gespeeld moest worden en dat het huishouden gaande gehouden moest worden. Manlief heeft er flink veel grijze haren aan over gehouden en ik ben zo enorm dankbaar dat mijn moeder hier zo veel in huis kon zijn! Voor de gezelligheid, voor een paar extra handen en vooral voor de zorg voor Wilko.

 

Na het verwijderen van de cerclage in week 37 gebeurde er overdag (dagopname) niets. ’s Avonds rond 12 uur thuis braken de vliezen, raceten we terug naar het ziekenhuis en belden van daaruit onze gynaecoloog (die er sowieso bij wilde zijn) uit bed en nadat hij kwam, volgde een fijne en relaxte bevalling, lekker vlot.
Auke Gerlof werd geboren maar bleek zoveel kleiner en lichter dan verwacht dat hij alsnog in de couveuse zijn start maakte. Dysmatuur en met slechte slikreflexen en een niet onder controle te houden bloedsuikerspiegel. Erg moeilijk vond ik het om zo te starten, maar heej, inmiddels is Auke ook al 8 jaar.

 

Het is heel apart dat zo’n traject van kinderwens járen duurt en dat je in die periode amper met iets anders bezig kunt zijn. Het is ook heel apart dat je met twee gezonde kereltjes in huis, en twee engeltjes in ons hart, dat traject weer kunt parkeren op een heel verre achtergrond…

 

Lees meer...   (2 reacties)
De linker voldoet zo goed. De dagelijkse zaken passen makkelijk; zo veel hoeft er ook niet mee en soms wissel je de spullen tussen de middag nog even om. Dat kan zo gemakkelijk want vaak is er wel iemand thuis, of anders kun je dat zelf regelen bij de gastouder die hier tegenover woont.
Een huiswerkschrift, je bananenkoker en een beker drinken voor in de ochtendpauze. Soms nog je gymkleren erbij, geen probleem.
 
Maar straks, dan ben je een heuse brugpieper en moet je zoveel meer meezeulen. Líters meer qua inhoud.
 
 
En dus doen we aan ruilhandel.
Het schattige rugzakje van jongste (met plaatje van Wall-E) is eerder deze week in de kliko terechtgekomen. Jongste mag na de zomervakantie [nog drie hele weken wachten!] zijn basisschooltijd afmaken met de linker rugzak.
Oudste krijgt er nog een enorme kluif aan, maar die gaat zijn schoolcarrière vervolgen met de Eastpak mét ruitjes en kekke reflecterende ritsflupjes, geinige verstopzakjes en wat al niet meer! Qua inhoud zijn 'ál' een paar dingen klaar: hij kocht een Donald Duck agenda en ik haalde twee collegeblocks bij Kruidvat (zo ook drie spótgoedkope woordenboeken). Het boekenpakket is besteld. Nu zijn kamer nog pimpen en - ja, nog steeds! - op zoek naar een bureau.
 
Het zal wel wennen zijn. De ruilhandel betekent namelijk ook dat jongste ineens een grote kerel wordt. Naar groep 5, toe maar!
Lees meer...   (11 reacties)
Riep ik vandeweek niet al dat er voor alles een eerste keer is? Het klopt!
 
De eerste keer dat Auke tegen een auto knalde was ook deze week. Ik was erg dankbaar dat die auto stilstond en dat de smak niet harder aankwam. Alles nog heel, behalve mijn vertrouwen in de omgang met verkeersituaties van zoonlief...
De afgelopen dagen heb ik het bommetjedruk gehad met tennis-tennis en nog eens tennis. Te bedenken dat ikzelf amper 2 jaar het spelletje meen te moeten beheersen betekent nog niet dat ik niet wil meedenken in het besturen van een vereniging.
 
Dus plukte ik een staartje mee van de aanleg van de nieuwe banen. En organiseerden we een bliksemverloting die toch fiks wat voorwerk vroeg.
Maar de grootste klus vond ik toch wel een toernooi op te zetten waarbij je met 2 banen, 18 jeugdleden en 24 volwassen leden en een paar uurtjes een puzzel moet maken om iedereen in te delen; 'n beetje feeststemming mocht oproepen [dus tijdig vlaggen, nieuw buitenmeubilair en plantenspul aanschaffen, catering met enkele tennismaatjes uitdenken] en het iedereen naar de zin te maken.
Toch lukte dat allemaal. Volgens mij was het weer de grootste winnaar. Hoewel ik werkelijk waar nog steeds niet snap dat bij de uitslag van de jonkies Auke een 2e prijs won. En Wilko bij de oudste jeugd een 1e prijs. En helemaal lachwekkend vond dat ikzelf nota bene bij de volwassenen bijna de meeste punten voor had en ook met een 2e prijs thuiskwam.
Kijk, ook dat alles, beste lezers, was een eerste keer. Zelfs apart van elkaar winnen we hier in huizestornebrink namelijk geen prijzen!
 
deel met mij mee in de tennisvreugde:
Lees meer...   (5 reacties)
Voor alles is er een eerste keer. Dus ook voor een tennisles. Ons jongste ventje had vanmiddag zijn 1e les. Rijkelijk oud om te starten (bijna 8), maar toch jong genoeg [want ga maar na: Wilko begon toen hij bijna 9 was en ik op mijn 42e pas], al zal Nadal op deze leeftijd al zijn eerste toernooien hebben gewonnen...
 
 
Alle jongens wij zijn klas doen mee, wonderlijk zo'n enthousiasme! Ik hoop dat hij veel plezier houdt. Van wat ik op deze eerste les van hem zag schat ik in dat-ie dit leuker vindt als volleybal!
Lees meer...   (4 reacties)
Een gezelschapsmens is't, onze Auke. Eigenlijk al vanaf zijn geboorte blijft hij maar grote broer Wilko in de gaten houden en wil álles wel doen wat Wilko ook doet. En alles kúnnen wat Wilko kan. Samen doen dus. Samen met Wilko. Maar ook samen met ons, spelletjes doen. En hoewel het lang duurde, ook spelend met anderen, hier, maar ook bij vriendjes thuis.
Ook samen met de poezen is geweldig.
Daarom zomaar een portretje van Auke. Samen aan tafel met Doerak. En samen computerend met Wilko.
 
Lees meer...   (4 reacties)
't Spul is weer in een ritme aan het vallen. Dat betekent dat de drie jongens (ja, inclusief de grootste!) weer naar school zijn.
De pruimentijd lijkt er op te zitten, maar de ladder kan nu wel bij de appelboom langs om te plukken, voor alles er uit waait.
 
Omdat het met de pruimenverkoop nu uit is, wilden de jongens de inkomsten ook graag delen. Dus Wilko z'n opbrengst overgemaakt naar zijn bankrekeningnummer en bij afwezigheid van een rekening heeft Auke zijn aandeel graag omgezet naar Lego. Hopelijk brengt tantepost nu snel het hele pakket zodat er flink gebouwd kan worden!
Wat is het leven soms héérlijk!
 

Lees meer...   (5 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl