richtsjes.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Right it is
Dit ben ik
Nieuwsgierig naar wie ik ben?
Kijk bij mijn profiel en anders...
je leert me vanzelf kennen 

~~Richtsje~~



-~--~-

-~--~-

-~--~-
 
 
~~~
Links 
 
amarins
anna yn sweden
door gaat ervoor
elise (noeps)
fenny
figaro
geartsje
hanneke
inge
julian
jacqueline
jantsje (Yn 'e Steeg)
kobus & co
marjolein 
mia's lantliv
mrsT 
nanne
paule 
renny
rinus 
sabrina
thea
theemuts
thuisbijtjits
toaske 
  vanman
wondelgijn
yvonne   
yolande
-~--~-
 
plekje van
 Alwin*&Rudmer*


-~--~- 
 
 
 
verhaal over onze vier jongens
Op een andere plek heb ik al eens vermeld hoe onze kinderen bij ons zijn gekomen. Omdat die site is gehacked, parkeer ik dit verhaal ook hier op Punt...

Manlief en ik zijn in 1993 actief beziggegaan met onze kinderwens. We kwamen er al snel achter dat we die niet even saampjes konden oplossen en hebben de hulp van een (schat van) een gynaecoloog ingeroepen.
Vanaf 1993 startten veel onderzoeken (niet plezierig) en nadat ik ben doorgelicht blijkt dat de kwaliteit van het zaad te slecht is voor normaal zwanger raken.

Een serie van zes kunstmatige inseminaties volgt en omdat die mislukken mochten we in januari 1997 op voor IVF. Oh verrassing: in een keer raak!. Na enkele weken mochten we voor een echo, o, wat spannend. Het was zo'n ontlading te zien dat er een klein ritmisch boontje op het scherm tevoorschijn kwam. Wat waren we blij! En nog blijer waren we toen enkele weken later bleek dat er nog zo'n dingetje was: plop, achter de andere kwam die tevoorschijn. Zwanger, van een tweeling!! Er volgde een vervelende zwangerschap. Ik was ziek (misselijk, hield niks binnen en viel alleen maar af). Bovendien, en dat was veel slopender, verloor ik vanaf week 9 steeds bloed, variërend van helderrood tot donkerbruin. Het heeft me tussen de 11e en de 21e week echt pakken kraamverband gekost en de nodige stressvolle ritten naar het ziekenhuis.

 

Rond de 20e week voelde ik me iets meer mens, we kregen wat vertrouwen en zijn samen op vakantie geweest. Daarna heb ik nog een paar weken gewerkt en op de 1e dag van de zomervakantie zouden we een flinke start maken met het behangen en schilderen van de kamer van onze tweeling. Jongens, wisten we inmiddels.
Helaas verloor ik halverwege die klusdag weer (eens) wat bloed en dus mochten we de gang naar het ziekenhuis opnieuw maken. Groot was de schrik dat de dienstdoende gynaecoloog ontsluiting mat. Ik moest blijven. Koos moest naar huis om een tas met toiletspullen te halen en met die tijd werd ik een kamer binnengereden. Ongelooflijk maar waar: ik kreeg weeën en werd gelijk aan de remmers (Prepar) gelegd. Dat was voor manlief behoorlijk schrikken.

Er volgde een week vol spanning. Tot die tijd hadden we nog niet echt durven genieten en dat ging hierna al helemaal niet meer. We hebben ontzettend veel gepraat. Wat als ... wat voor kansen zouden onze jongens krijgen, wat durfden we aan, hoever wilden wij gaan, hoe lang zouden we het zo kunnen rekken ... er gaat zoveel in je om. En elke avond moest Koos alleen naar huis en lagen we elk in ons aparte bed te dubben, bang te zijn.
Na een week moesten de remmers tot op de hoogste dosering omdat er alsmaar buikactiviteit bleef. Mijn hart had nog nooit zo snel gebonkt! Het leek er op dat een bevalling niet tegen te houden was. Per ambulance werd ik op 15 juli 1997 naar het AZG gereden, omdat daar de juiste ICU voor neonatologie stond. Er was geen plaats; van daaruit zou na een eventuele geboorte een van de jongens naar Düsseldorf moeten en een naar Nijmegen.
Er werd in de echokamer geconcludeerd wat ik juist had gevoeld: de vliezen van het onderste jongetje (ze lagen beide 'dwars') waren gebroken. Ik ben naar een verloskamer gereden en daar werd de prepar uitgeschakeld. Wel hield ik de naalden in omdat men wilde proberen om de remmers (dubbel) weer aan te zetten om de tweede bevalling te voorkomen. Al heel snel werd onze eerste zoon, Alwin, geboren. Ik heb hem niet gezien: heel het team raasde en jekkerde (een man of 5) om hem mee te nemen. De remmers gingen weer aan. Na ongeveer 5 minuten echter kwam de kinderarts terug met Alwin. Bij de beademing waren zijn longen geklapt, ondanks de rijpingsmiddelen waren die niet sterk genoeg. Geen beademing maakte de rest zinloos ... ons manneke werd bij mij in de armen gelegd. Wat een trots! Helaas begon mijn buik snel daarna weer op te spelen, de remmers moesten uit en direct daarna volgde de geboorte van onze tweede zoon, Rudmer. Helemaal hetzelfde verhaal. Beide jongens zijn in onze armen overleden, heel zachtjes. We hebben ze gelukkig nog kunnen vertellen hoe lief ze zijn en hoeveel we van ze houden. We genoten van hun bewegingen, hun geluidjes, van alle eerste momenten. "nog te klein voor deze grote wereld". Samen met onze meest dierbaren hebben we afscheid van hen genomen; wanneer we willen kunnen we naar hun grafje hier om de hoek.

Het feit dat ze te vroeg werden geboren heeft naar alle waarschijnlijkheid te maken met een te zwakke baarmoederhals, die te vroeg is gaan verstrijken.

In oktober 1997 zijn we opnieuw begonnen met 'dokteren' om het gevoel van 'in verwachting te zijn' van een nieuwe toekomst maar uit te laten komen. Een mislukte cryo, twee mislukte IVF-en achter de rug.
Maar dan, als we halverwege de terugreis van onze Toscanevakantie weer starten met de dagelijkse portie spuiten slaat de IVF-behandeling aan in augustus 1998. In de 13e week van deze zwangerschap kreeg ik een cerclage - een bandje rond de baarmoederhals - geplaatst om een herhaling te voorkomen. Misschien een schijnzekerheid, maar we hechtten er wel aan! Helaas speelden te veel harde buiken direct na de operatie op. Om te voorkomen dat die harde buiken alsnog omslaan in weeën kreeg ik rust, bedrust, voorgeschreven voor het volgende half jaar, of zoveel korter het gaat duren. De laatste drie maanden mag ik 2x daags een half uurtje op. Al met al valt dat ons reuze mee, want het blijft maar goed gaan, ondanks alle stress en bijverschijnselen.
Uiteindelijk ben ik bevallen op 6 mei 1999. De cerclage wordt weggehaald en daarna wordt de bevalling opgewekt met een half tubetje gel. Dit om te voorkomen dat ik thuis nog ga bevallen en het overal doorheen gaat. Binnen 2 uur is alles achter de rug, langzaam wat menstruatiekramp en in 10 min. van 0 tot volledige ontsluiting. Het bandje heeft er niet voor niets gezeten merkten we, want het tempo van alles verraste iedereen. Al met al was het laatste stuk, de bevalling, een perfecte happening wat ons betreft. Dit in tegenstelling tot de zwangerschap. Onze eigen gynaecoloog is er bij en na een knip en tang (Wilko's hartslagje valt weg) legt hij onze derde zoon op mijn buik. Wilko Almer - ja, die tweede naam hoort erbij. We genieten ...

Na een poosje dubben zijn we een jaar later weer binnengestapt bij onze o zo lieve gynaecoloog [helaas inmiddels overleden] omdat we het toch nog een keer aandurven. In oktober 2000 begonnen we weer met behandelingen; eerst met terugplaatsingen van cryo’s, daarna werd het IVF. Dit sloeg niet meer aan. Vervolgens gingen we over op ICSI-behandelingen en uiteindelijk ben ik nog een keer zwanger geraakt.

 

Ook bij die zwangerschap werd er een cerclage geplaatst, ook bij die zwangerschap bloedde ik hevig bij vlagen. Het lastigst was nu dat ook een ventje van 3 ½ zorg nodig had, dat er met hem gespeeld moest worden en dat het huishouden gaande gehouden moest worden. Manlief heeft er flink veel grijze haren aan over gehouden en ik ben zo enorm dankbaar dat mijn moeder hier zo veel in huis kon zijn! Voor de gezelligheid, voor een paar extra handen en vooral voor de zorg voor Wilko.

 

Na het verwijderen van de cerclage in week 37 gebeurde er overdag (dagopname) niets. ’s Avonds rond 12 uur thuis braken de vliezen, raceten we terug naar het ziekenhuis en belden van daaruit onze gynaecoloog (die er sowieso bij wilde zijn) uit bed en nadat hij kwam, volgde een fijne en relaxte bevalling, lekker vlot.
Auke Gerlof werd geboren maar bleek zoveel kleiner en lichter dan verwacht dat hij alsnog in de couveuse zijn start maakte. Dysmatuur en met slechte slikreflexen en een niet onder controle te houden bloedsuikerspiegel. Erg moeilijk vond ik het om zo te starten, maar heej, inmiddels is Auke ook al 8 jaar.

 

Het is heel apart dat zo’n traject van kinderwens járen duurt en dat je in die periode amper met iets anders bezig kunt zijn. Het is ook heel apart dat je met twee gezonde kereltjes in huis, en twee engeltjes in ons hart, dat traject weer kunt parkeren op een heel verre achtergrond…

 

Reacties

Toaske op 13-06-2011 20:45
Tja, volgens mij zei ik het al op twitter. Wat eten en een voetbal en meer hebben ze (jongens én meiden) vaak niet nodig.
Antje op 16-06-2011 19:02
Dan maar geen feestfoto's, die leeftijd heb je nu, maar een feesttafel kan ook mooi zijn en dat heeft Auke dus perfect gezien....
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl